اشعار امیرالمومنین( اشعار در فراق شهر نجف )

اشعار در فراق شهر نجف

دلم گرفته بهانه، سلام شاه نجف

که قتلگاه دلم گشته بارگاه نجف

تمام صحن علی بوی فاطمه دارد

شمیم سیب می آید میان راه نجف

صفای هر سحرش گریه بر غم زهراست

قسم به کوفه و خونابه‎های چاه نجف

قرار ما همه باب الرضا همان جایی

که سوی شاه خراسان بود نگاه نجف

قسم به نم نم اشکم پس از نماز صبح

چقدر بوی حسین می دهد پگاه نجف

مظلومیت علی وفاطمه در دست قوم پست دنیا پرست ....

این جای پای کیست به دیـوار مانـده است؟

بـا اینـکـه نــا نـــدارد و قـامـت کمــان شده

چون کـوه پشت حیـــدر کــرار مـانـده است

هــر شـب بـــرای غـربـت و مظلـومـی علی

تـا صبـح گـریـه کـرده و بیـــدار مـانـده است

از نـحـوه ی قــــدم زدنـش حـدس می زنـم

چـشمـان ضـرب دیـده او تـــار مـانـده است

کـمـتـــــر شـده تـــورّم پـلـکـش ولـی هنــوز

بـر پیـکــرش جـراحـت بسیـــار مـانـده است

حتـی نـفـس کـه می کشـد آزار می کشد

بـدجـور بیـن آن در و دیـــــــوار مـانــده است

از پــــارگی پیــــرهنـش چـنـــد رشـتـــه نـخ

بـا رنگ سرخ بـر نـوک مسمـار مـانـده است

زیـر لگـد کـه دنــده پـهلــو شکسـت٬ دیـد...

محسن بروی خاک چه خونبار مـانـده است

زخـمـش عمیـق مـانـده بـا خونـریـزی شدید

زینـب بـــــرای بـسـتـــن آن زار مـانـده است

ای فـضــه لا اقـل تــو جــــواب مــــــرا بـــده

این جای پای کیست به دیـوار مانـده است؟

اشعار امیر المومنین(ع)(ازدواج حضرت زهرا(س) و امیرالمومنین(ع)2)

ازدواج حضرت زهرا(س) و امیرالمومنین(ع)

جهــــــــان برای شکوفا شدن مهیـــا بود

و این قشنـــــــــگ ترین اتفاق دنیـــــا بود

که دست فاطمه در درست های مولا بود

به اعتقـــــــاد من اصلا غـــــــدیر اینجا بود

پدر به فاطمـــــــه رو کرد ، اینچنیـن فرمود

دلیل خلقـــــــت لاهوت ازدواج تو بــــــــــود

قرار شــــــد که شما بی قرار هــــم باشید

جهان دچــــار شما شد دچار هم باشیــــــد

تمام عمـــــر دمادم کنــــــار هـــــم باشیــد

و در مصـــاف خطر ذوالفقــــــار هم باشیـد

دعــای من همه این بوده تا به هم برسیـد

که خلق گشته زمین تا شما به هم برسید

نفـس نفـس همه جا عاشقانه همدم هم

خــدا نکـــرده اگر زخـــم بــود مرهــم هــم

صفــا و مــروه و رکن و مقـــام و زمــزم هم

چرا که قبله ی من هم علیست فاطمه هـم

و رو به اهل مدینــــه چنین سفارش کـــــرد

نوشته ام که سفارش نه بلکه خواهش کرد

همیشــــــه نام علـــــی را امـــام بگذاریــــد

به خانــــواده ی مـــــــن احتـــرام بگذاریــــــد

برای فاطمـــــــه سنــــــگ تمـــــام بگذاریــــد

و روی زخـــــــم دلـــش التیـــــام بگذاریـــــــــد

جهان بدون علـــــــی رنگ و بو نخواهد داشت

بدون فاطمـــــــه هم آبرو نخواهد داشـــــــــت

شنیده می شـــــــود از آسمان صدایــی که...

کشیــــــده شعـــــر مرا باز هم به جایـی که ...

نبــــود هیچ کسی جز خـــــدا،خدایــــــی که...

نوشـــــــت نام تــــو را ،نام آشنــــــایی کـــــه

پس از نوشتـــــــــن آن آسمـــــــان تبسم کرد

و از شنیدنــــــش افلاک دســـــــت و پا گم کرد

نوشت فاطمــــــــه، شاعر زبانش الکـــن شد

نوشت فاطمــــــه هفت آسمان مزیـــــــن شد

نوشت فاطمـــــــه تکلیف نور روشـــــــــن شد

دلیل خلـــــق زمیــن و زمــان معیـــــــن شـــد

نوشــت فاطمــــــــه یعنی خدا غزل گفته است

غزل  قصیــــده ی نابی که در ازل گفته است

نوشت فاطمـــــــه تعریـــــف دیگــــــــری دارد

ز درک خـــــاک مقـــــام فـــــــراتــــــری دارد

خوشـــــا به حال پیمبـــــــر چه مــادری دارد

درون خانـــــه بهشــــــت معطــــــــــــری دارد

پدر همیشـــــــه کنارت حضـــور گرمی داشت

برای وصف تو از عرش واژه بر مــــــــــی داشت

چرا که روی زمیــــن واژه ی وزینــــی نیست

و شأن وصف تو اوصـــــاف این چنینی نیست

و جای صحبــــت این شاعر زمینـــی نیست

و شعر گفتـــــن ما غیر شرمگینـــی نیست

خدا فراتــر از این واژه ها کشیـــــــده تو را

گمان کنـــم که تورا، اصلا آفریـــــده تو را

که گــــــرد چـــــادر تو آسمان طــواف کند

و زیر سایه ی آن کعبــــه اعتکـــــــــاف کند

مــــلک ببینـــــد وآنگاه اعتــــــــراف کنـــــد

که این شکوه جهان را پر از عفــــاف کند

کتاب زندگــــی ات را مرور باید کــــــرد

مرور کوثر و تطهیرو نور باید کــــــــــــرد

در آن زمان که دل از روزگار دلخور بود

و وصف مردمـــــــش الهاکم التکاثر بود

درون خانــــــــه ی تو نان فقر آجر بود

شبیه شعب ابی طالب از خدا پر بود

بهشت عالم بالا برایت آماده اســــــــت

حصیر خانه ی مولا به پایت افتاده است

به حکم عشق بنا شد در آسمان علی

علی از آن تو باشد... تو هم از آن علی

چه عاشقانه همه عمر مهربان علی!

به نان خشک علی ساختی، به نان علی

از آسمان نگاهت ستاره می خواهم

اگر اجازه دهی با اشاره می خواهم

به یاد آن دل از شهر خسته بنویسم

کنار شعر دو رکعت نشسته بنویسم

شکسته آمده ام تا شکسته بنویسم

و پیش چشم تو با دست بسته بنویسم

به شعر از نفس افتاده جان تازه بده

و مادری کن و اینبار هم اجازه بــــــده

به افتخـــــــار بگوییم از تبار توایــــــم

هنوز هم که هنوز است بی قرار توایم

اگر چه ما همه در حسرت مزار توایم

کنار حضرت معصومه در کنار توایـــــم

فضای سینه پر از عشق بی کرانهء توست

کرم نما و فرود آ که خانه خانهء توســــت

اشعار(ازدواج حضرت زهرا(س) و امیرالمومنین(ع))

ازدواج حضرت زهرا(س) و امیرالمومنین(ع)

ریشه ات در آسمان ها ، برگ و بارت در زمین است

آسمانـــی هستی اما ، روح تو خاکی تریــــن است

مثل آدم هــــای خاکی ، زندگی را دوســــــــت داری

دوست داری زندگی را ، گر چه با تلخی عجین است

با عدالت همســـــــری تو ، زیر سقفـــــــی از محبت

خاتم قلب علـــــــی را ، گوهر عشقـــــــت نگین است

سادگـــــــی در محضر تو، می شــــــود شرمنده بانو !

در درون سفــــــره ی تو ، لقمه ای نان جـــــوین است

ای لباس وصـــــــله دارت ، خواهش خیـــــــل ملایک

وصله ی پیــــــــراهن تو ، عشق را مُهـــر جبین است

آدم خاکـــــــی ز مهرت ، شد بهشتـــــــــی بار دیگر

می کند معراج هر کس ، با نگاهت همنشین است

باز هــــــــم فصل بهار ِ سیب سرخ خنـــــده ی تست

فصل سبــز و روشن تو ، بهترین فصـــــل زمین است

اشعار مر بوط به امیر المومنین(بنی آدم اعضای یکدیگرند همه یک به یک نوکر حیدرند)

بنی آدم اعضــــای یکدیگرنــــــــــد   

همه یک به یک نوکر حیدرنـــــــــــد

همان ها که بر “عشق”نوکر شدند

ز حور و پــــــــری و ملــــک برترنــــد

بود  نوکری بر درش افتخــــــــــــــار

که خاک رهش میثـــم و قنبرنـــــــد

نگیرد کســـــــی خــــرده برعالیـــان

که مجنــــون مــــولا ز پا تا ســـــرند

محبـــــان حیــدرعلی طینت انــــــد

که در آفرینــــــش ز یک گوهرنـــــــد

چو عضـــــوی به درد آورد روزگـــــار

مدد گیـــــرد از صاحــــــــب ذوالفقار

همــــــــان ذوالفقــاری که جنگ احد

ستــــــایش نموده اســـــت پروردگار

شجـــــــاعان عالــم همه سر به سر

مریــــــدان سردار دلــــــدل ســــــوار

علـــــــــی بی ذلیل است و مثل علی

نزایـــــد دگـــــر مـــــــادر روزگــــــــــار

تو کز محنـــــــت دیگران بی غمــــــی

مـــــزن لاف عشـــــق علی را دمــــی

علــــــی بوده غمخــــــوار در ماندگان

علی بــــوده بر زخــــم دین مرهمــی

اگــر یار بیچـــــاره ای “یاعلــــــــــــی”

وگر غیـــــــر اینســـــــــت ” نامحرمی”

اگر در مسیــــــر علی بـــــــــــوده ای

چرا مضطــــــــر و خستـه و در همی ؟

تـــو گــــر منکـــــر مرتضـــــی مرهمی

نشایـــــد که نامـــــت نهند آدمـــــــــی