امام زمان «عج»( بهشت اهل بیتیان)
مربوط به چهارده معصوم و آشنایی باگل سر سبدامام زمان(عج)و دوران انتظار تا جلو گیری شود از فتنه دشمنانی که خود را در لباس دوست جلوه می دهند داعش و وهابیت که تا دیروز امام زمان نمی شناختند شیعه می کشتند الان هم می کشند تا خود رابه جای یاران آن مصلح جلوه دهند
امام زمان «عج»( بهشت اهل بیتیان)
مربوط به چهارده معصوم و آشنایی باگل سر سبدامام زمان(عج)و دوران انتظار تا جلو گیری شود از فتنه دشمنانی که خود را در لباس دوست جلوه می دهند داعش و وهابیت که تا دیروز امام زمان نمی شناختند شیعه می کشتند الان هم می کشند تا خود رابه جای یاران آن مصلح جلوه دهند
اشعار بی بی سه ساله - وعده دیدار تو بابا
وعده دیدار تو بابا
وعـــــــده دیــدار تــــو بابا
رسیـــــــده آخر به خـــرابه
خوش اومدی به خونـــه ما
ببیـــــــن که حال من خرابه
بابا تو رو کشتن زروی کینه
داغت برای دل من سنگینه
دیدن تو برای من تسکینـــه
امون امون ازین غریبــــــی
(من الذی ایتمنی ثارالله)
(عزیز فاطمه حسین جان)
گشنه و تشنه بـــــودم اما
تاکه بــــرام غـــــــذا آوردن
وقتـــی کنار زدم روپوشــــو
دیدم ســــــر تـــــو رو آوردن
روضه برای سر تو می خـــــونم
میدونی که خسته ازین ویرونم
دلت برام تنگه بابا می دونـــــم
بیـــــا منـــــــو ببر از اینـــــــــجا
(من الذی ایتمنی ثارالله)
(عزیز فاطمه حسین جان)
یادم نرفتـــــــــــــه اون دل شب
وقتــــــــی که از ناقــــــــه فتادم
دنبـــــــال تو دویـــــــــدم امــــــا
مــــــــادر تو رسیـــــــــد به دادم
زخــــــم و جراحات تنم کاری بود
عمـــه برام گـــرم پرستـــاری بود
برای تو اشکای من جـــــــاری بود
بابا ببیـــــــن روی کبـــــــــــــــودم
(من الذی ایتمنی ثارالله)
(عزیز فاطمه حسین جان)
یه بی حیــــــا منو کتـــــــک زد
صــــــورت من کبــــــــــوده بابا
پاهــــــــــام دیگه رمـــــق نداره
جونـــی بـــــرام نمونــــــــده بابا
زضــــــــرب تازیانه ها می میرم
بابا دیــــگه از این زمــــونه سرم
منــو ببـــر که این شــــده تقدیرم
امــــون امـــون ازیـــــن غریبـــی
(من الذی ایتمنی ثارالله)
(عزیز فاطمه حسین جان)
شعر بی بی سه ساله - ظهر یک پنج شنبه ی غمگین
ظهر یک پنجشنبه ی غمگین
ظهر یک پنجشنبه ی غمگین
اتفاقی گذشتم از جایـــــی
داشـــت از انتهای یک کوچه
می وزید عطر روضه و چایی
گریه ی اهل خانه آن لحظه
در دل من سر و صدایی کرد
بی توجه گذشتـــــم اما باز
بوی روضه مرا هوایی کــرد
جلوی در نشستـــــم و قدری
روضه خوان روضه خواند و باریدم
ناگهان بین روضه خوانــــی ها
پیرمردی شکسته را دیـــــدیم
پیرمردی که می نشــــاند سریع
پشت هر گریه اش تبسّــــــــم را
با همان دست خسته ی خود داشت
جفت می کرد کفــــــش مردم را
در همین حین از مقابــــل او
کودکی بسیــار بازیگـــــوش
رد شد از روی کفش ها و پرید
خون آن پیرمرد آمد جـــــوش
پیرمرد عبوس و ناراحــــــــت
گفت چیزی و بچّه ساکت ماند
ناگهان روضه خوان گریز زد و
روضه را برد جای دیگر، خواند:
آی مردم چرا حوالی دشـــــت
پای طفل سه ساله کفش نبود
یا اگر بوده پس چرا اینقـــــــدر
شده پاهای او سیـــــاه و کبود
کفش اگر پاش بوده پس دیگر
این همه خار از کجـــــا آمـــــد
و اگر هم نه، زجـــــــر دنبالش
اینهمـــــــه راه را چـــرا آمــــــد
آه این طفل در سه ساله گی است
کفش هم گیــــــــــرم او به پا دارد
تا کجـــــا می شــــــود فرار کنــــــد
فرض کــــــن تازه زجر بگــــــــذارد
من خلاصه کنم که وقت گذشـــــت
حجم چکمه چقدر سنگین اســــــت
شکل پنجاه ساله ها شده بــــــود
هر که زهراست آخرش این اســـت